Próba Słońca i Cienia – męska wyprawa do Czarnogóry już za nami

Próba Słońca i Cienia – męska wyprawa do Czarnogóry już za nami

Czarnogóra – kraj, w którym góry spotykają się z morzem, gorące słońce karmi życie, a cień przynosi ukojenie. W połowie sierpnia wyruszyliśmy na męską wyprawę – pięć dni, które przekraczały granice wysiłku, strachu i zachwytu.

Szukaliśmy przestrzeni, która nie tylko odpręży ciało, ale i poruszy nasze wnętrze. Wędrowaliśmy przez Góry Przeklęte, pływaliśmy w Jeziorze Szkoderskim i wsłuchiwaliśmy się w ciszę kamienistych plaż nad Adriatykiem. Każdy dzień przynosił nową próbę – słońca, cienia, wewnętrznej walki, nowych odkryć i wszystkiego, co budziło się w nas samych.

Góry Przeklęte – ciało i duch wystawione na próbę

Pierwsze kroki w górach były jak uderzenie. Ciężar plecaka, pot spływający po plecach, wymowne spojrzenia – każdy z nas zdał sobie sprawę, że to nie będzie tylko wycieczka, lecz prawdziwa konfrontacja. Ze zmęczonymi mięśniami, z oddechem, z myślą – czy dam radę? W chwilach słabości w głowie pojawiały się dwa sprzeczne nurty – chęć odwrotu i instynkt przetrwania. Iść dalej czy wrócić? To momenty decyzji, które mówią o nas więcej niż sam cel.

Kamienie usuwały się spod nóg, ścieżka wiła się wzdłuż przepaści, a każdy krok i wybrany kierunek stawał się aktem uważności. Góry nie zostawiają miejsca na bezmyślne działania, zmuszają do obecności, czujności i odpowiedzialności.

Były chwile zwątpienia. Takie, które ścinały oddech nie z powodu stromizny, ale z powodu wewnętrznej ciszy i doświadczeń. Niektóre myśli pojawiają się tylko tam – wysoko. Ktoś z nas przypomniał sobie historię górskich tragedii. Później echo tych opowieści dźwięczało nam w głowach przy każdym trudniejszym odcinku.

W tej surowości pojawił się moment zachwytu – Vusanje – Zla Kolata. Widoki z dachu Czarnogóry wydają się wprost nierealne. Niespotykane kształty skał oświetlane światłem wschodzącego słońca, gra cienia, a do tego dźwięk górskiego wiatru poruszały wszystkie zmysły. To góry jakby z innego świata – panorama pasma na terenie Albanii i my. Milczący. Zmęczeni. Obecni.

Po drodze przechodziliśmy obok jaskini, z której wydobywało się mroźne powietrze, przypominające o odwiecznej harmonii między światłem a cieniem, ciepłem i chłodem, ciszą i dźwiękiem.

Doświadczyliśmy również niespodziewanego zawodu – pewien miejscowy, zapytany o drogę, z uśmiechem na twarzy celowo skierował nas w złą stronę, o czym zorientowaliśmy się po kilkunastu minutach wędrówki. Gdy podczas wyprawy spotykamy innych wędrowców, pojawia się chwilowe poczucie bezpieczeństwa, ale też milczące pytanie – czy na pewno można zaufać nieznanym osobom na szlaku? W górach każdy kontakt niesie odpowiedzialność, a zaufanie nie zawsze okazuje się słuszne.

Jezioro Szkoderskie – łagodność między górami

Po wysiłku przyszedł czas na odpoczynek. Płynęliśmy łodzią po Jeziorze Szkoderskim. Ciepła i kojąca woda przyniosła ukojenie. Kolejnego dnia przesiedliśmy się do kajaków – eksplorując urokliwe zatoczki, dzikie plaże, na których nie było nikogo poza naszą grupą.

Woda uczyła nas czegoś innego niż góry. Nie wymagała siły – zapraszała. Pozwalała się zanurzyć, dać unieść, zaufać. To była inna forma spotkania – z łagodnością, z oddechem, z momentem tu i teraz.

Góry wokół Susań – ścieżki rozmów i ciszy

W okolicach miejscowości Susanj i Baru znów wróciliśmy w góry. Ale tym razem bez presji wysiłku. Wolniej. Ścieżki wiodły przez pachnące sosny, widoki otwierały się szeroko, rozmowy płynęły swobodnie. Wędrowaliśmy razem – czasem w milczeniu, czasem z uśmiechem, dzieląc się swoimi historiami.

To był czas, kiedy można było po prostu być. Bez konieczności zdobywania. Bez udowadniania. Zmęczenie – znów obecne – ale już oswojone, znajome, bardziej jak przyjaciel niż srogi nauczyciel.

Adriatyk – milczenie, które koi

A potem morze. Kamieniste plaże, krystaliczna woda, słońce tak silne, że rozpuszczało resztki napięcia. Leżeliśmy na rozgrzanych głazach, zanurzaliśmy się w chłodnej głębi i pozwalaliśmy sobie po prostu być. Obecność w męskim gronie, bez presji, bez przymusu rozmowy – wszystko miało swój rytm. Morze oddychało za nas. My uczyliśmy się słuchać.

Wieczorem jedliśmy arbuzy, figi, śliwki i burek z miejscowej piekarni. Piliśmy kawę w ciszy. Śmialiśmy się z rzeczy, których nie da się opowiedzieć. Każdy miał swoje myśli – i każdy wiedział, że nie musi ich tłumaczyć. Bo zrozumienie rodzi się nie tylko w słowach, ale i w obecności.

Znacznie więcej niż wyprawa

Czarnogóra – surowa, piękna, kontrastowa – zostanie z nami na długo. Góry Przeklęte, Jezioro Szkoderskie, kamieniste plaże, ścieżki w okolicy Baru, meczet, cerkiew, miasto tętniące wieczornym życiem – wszystko to stworzyło przestrzeń do wewnętrznego ruchu. To nie była wyprawa, którą się „zalicza”. To była podróż, którą się przeżywa.

Walka, wędrówka, silne zaangażowanie, ale także odpoczynek, zwolnienie tempa, a nawet odpuszczenie. Piękna metafora życia. Doświadczenie, które ujawnia, ile w nas siły, strachu, odpowiedzialności, co kryje nasz cień, a co pobudza do działania.

Wróciliśmy bardziej świadomi odpowiedzialności, siły i piękna świata, który nie pyta, lecz nas kształtuje i zmienia, bo jest wymagający. Dlatego powrócimy tam za rok, a może nawet wiosną. Jeśli chcesz sprawdzić swoją gotowość, poczuć ciężar drogi i błogość morza jednocześnie – wyrusz z nami. Nie tylko na trekking, lecz na spotkanie z samym sobą.